|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
એક ગીચ જંગલમાં ચિંકુ નામનો વાંદરો રહેતો હતો. તે પોતાની જાતને ઘણો ચાલાક સમજતો હતો અને હંમેશા નાના-નાના પ્રાણીઓને છેતરીને તેમનો ખોરાક છીનવી લેતો હતો.
એક દિવસ જંગલના બધા પ્રાણીઓ એકઠા થયા. ચિંકુ સિવાય બધા જ પ્રાણીઓ ખૂબ ઈમાનદાર હતા. તેઓએ મળીને નક્કી કર્યું કે ચિંકુને હવે જંગલમાંથી કાઢી મૂકવો જોઈએ.
રાજા શેરસિંહે સર્વસભા બોલાવી. તેમણે ચિંકુને કહ્યું, “ચિંકુ, અમે બધાએ નિર્ણય લીધો છે કે તારે જંગલ છોડવું પડશે. તું તારી વાતોથી નિર્દોષ પ્રાણીઓને ફસાવીને તેમનું ખાવાનું પડાવી લે છે.”
ચિંકુ બોલ્યો, “મહારાજ, મને માફ કરો. હવેથી હું આવું નહીં કરું.”
શેરસિંહે કહ્યું, “એટલે જ તો અમે તને જંગલ છોડવા કહીએ છીએ. જ્યારે તું પોતાનાથી વધુ સમજુ લોકો વચ્ચે જઈશ, ત્યારે તને ઈમાનદારીની કિંમત સમજાશે. એક વર્ષ સુધી તું જંગલમાં ન આવી શકે.”
ચિંકુ માથું નમાવી ચૂપચાપ સાંભળતો રહ્યો. પછી અણગમતા મને તે જંગલ છોડીને શહેર તરફ ચાલતો થયો. શહેરમાં ન તો એવા ઝાડ હતા જ્યાંથી તે ફળ તોડી શકે, ન પીવાનું સાફ પાણી. જ્યારે તે દુકાનોમાંથી ફળ લેવા જતો, ત્યારે દુકાનદારો લાકડી લઈને તેની પાછળ દોડતા.
ભૂખ્યો-તરસ્યો ચિંકુ હવે હાલાકીમાં આવી ગયો. એક દિવસ સાંજે એક દુકાનદાર દુકાન બંધ કરવા લાગ્યો. ચિંકુ ચૂપચાપ એક ખાલી ફળની ટોપલીમાં સંતાઈ ગયો.
દુકાન બંધ થયા પછી તે ટોપલીમાંથી બહાર નીકળ્યો અને ફળ ખાવા લાગ્યો. ફ્રિજમાંથી પાણી અને જ્યુસની બોટલ કાઢીને પીધો. પેટ ભરાતાં તે ટોપલીમાં જ પડ્યો અને ઊંઘી ગયો. સવારે જાગ્યો ત્યારે દુકાન ખુલવાનો સમય થઈ ગયો હતો, એટલે ફરી તે એ જ ટોપલીમાં સંતાઈ ગયો.
સવારે દુકાનદારે આવીને જોયું તો અડધા ખાધેલા ફળો, ખાલી પાણીની બોટલ અને જ્યુસનો ડબ્બો પડ્યો હતો. તેણે નજર કરી તો ટોપલીમાંથી વાંદરાની પૂંછડી બહાર નીકળતી દેખાઈ. તે તરત જ એક જાદુગરને બોલાવી લાવ્યો.
દુકાનદારે કહ્યું, “ભાઈ, આ વાંદરો રોજ મારું નુકસાન કરે છે. આને પકડીને લઈ જાઓ.”
જાદુગર ચિંકુને પકડીને લઈ ગયો. રોજ તેને મારતો, થોડું ખાવાનું નાખતો અને નાની-મોટી યુક્તિઓ શીખવતો.
જાદુગરે કહ્યું, “કાલથી તું આ બધી કલાકારી લોકો સામે કરીશ. જો યોગ્ય રીતે કરીશ તો મને પૈસા મળશે, નહીં તો માર ખાઈશ અને ભૂખ્યો સૂઈશ.”
બીજા દિવસથી ચિંકુ જાદુગરના કહ્યા મુજબ શો કરવા લાગ્યો. આખો દિવસ નાચકૂદ કરીને થાકી જતો, પછી સાંજે થોડું ખાવાનું મળતું. રાત્રે તે રડતો અને જંગલની મીઠી યાદોમાં ખોવાઈ જતો.
તે વિચારતો, “જો હું ઈમાનદારીથી જંગલમાં રહ્યો હોત તો મારે આવી હાલત ન થાત. ત્યાં તો વગર મહેનતે ફળમૂળ મળતા, હું ઝાડ પર આરામથી સૂઈ શકતો.”
એક દિવસ ચિંકુ શો કરી રહ્યો હતો. ત્યાં આકાશમાં પક્ષીઓનું ટોળું દેખાયું. એક પક્ષીએ ઓળખી લીધો, “આ તો આપણો જંગલનો ચિંકુ છે!”
ચિંકુએ પણ પક્ષીઓને ઓળખ્યા. પક્ષીએ પૂછ્યું, “ચિંકુ, કેમ છો? આ શું હાલ છે તારી?”
ચિંકુ બોલ્યો, “બહેન, હું બહુ મુશ્કેલીમાં છું. જરા શેરસિંહને કહેજો કે મને માફ કરી દે અને જંગલમાં પાછો બોલાવી લે, નહીંતર હું મરી જઈશ.”
પક્ષીને દયા આવી. તે ઊડી ગઈ પણ બીજા દિવસે પાછી આવી અને કહ્યું, “ચિંકુ, મેં વાત કરી દીધી. શેરસિંહ અને બીજા બધાએ તને માફ કરી દીધો છે. હું રાત્રે આવીને તારા દોરડા કાપી નાખીશ. પછી તું જંગલમાં પાછો આવી શકે છે.”
રાત પડી. જાદુગર ઊંઘી ગયો. પક્ષી પોતાના સાથી પક્ષીઓ સાથે આવ્યું અને ચિંકુના બંધન કાપી નાખ્યા. ચિંકુ ધીમેથી ત્યાંથી નીકળીને જંગલ તરફ દોડી ગયો.
બીજા દિવસે તેણે પંચાયત સામે હાથ જોડ્યા અને બધાની માફી માંગી. હવે તે જંગલમાં પ્રામાણિકપણે રહેવા લાગ્યો અને ક્યારેય કોઈને છેતર્યો નહીં.
