એક ગામમાં બે મિત્રો વસતા હતા. તેમાંનો એક ઘણો જ ગરીબ, પરંતુ સાદા અને ભોળા સ્વભાવનો હતો. તેણે ભગવાન શંકરની કઠોર તપસ્યા કરી અને જીવન સુધારવા માટે પ્રાર્થના કરી. શિવજી પ્રસન્ન થયા અને તેને એક દિવ્ય શંખ બક્ષિસ આપ્યો, સાથે રોજ તેની પૂજા કરવાનું કહ્યું.
આ ગરીબ માણસ રોજ શંખની ભક્તિપૂર્વક પૂજા કરતો. પ્રત્યેક પૂજા બાદ શંખ તેને એક સોનાનો સિક્કો આપતો. આ રીતે રોજ સંપત્તિ મળતી રહેવાથી, થોડા સમયમાં જ તે ખૂબ ધનવાન બની ગયો.
આ જોઈને તેના મિત્રનું મન લોભ અને ઈર્ષ્યાથી ભરાઈ ગયું. તેણે ભોળા મિત્ર પાસે તેના ધનિક બનવાનું રહસ્ય પૂછ્યું. ભોળા મિત્રે વિશ્વાસથી બધી વાત કહી દીધી. લોભી મિત્રે શંખ ચોરી લેવાની યોજના બનાવી. તેણે બજારમાંથી બરાબર તે જેવો દેખાતો એક નકલી શંખ ખરીદી લીધો અને એક રાત્રિ મિત્રને ઘરે મેંમાનગીરી લઈને, ચોરીછૂપે બંને શંખની અદલાબદલી કરી નાખી.
બીજે દિવસે જ્યારે ભોળા મિત્રે પૂજા કરી, ત્યારે શંખમાંથી એક પણ સિક્કો ન નીકળ્યો. નિરાશ થઈને તેણે શિવજીને યાદ કર્યા. શિવજીએ તેને સમજાવ્યું અને બીજો એક નવો શંખ આપ્યો. આ શંખની વિશેષતા એ હતી કે તે મનુષ્યની પાસેની કોઈ પણ વસ્તુને બમણી કરી આપતો!
ભોળા મિત્રે આ આનંદદાયક બાતમી પોતાના મિત્રને જઈને સંભળાવી. લોભી મિત્ર તો આ જ વાટ જોઈ બેઠો હતો. તેણે તરત જ શિવજીનો મૂળ શંખ પાછો લઈ જવાનું યોજ્યું અને તેને નવા શંખ સાથે બદલી નાખ્યો. તે નવો ‘બમણી કરનાર’ શંખ લઈને ખુશખુશ ઘેર આવ્યો.
ઘરે પહોંચતાં જ તેણે નવા શંખની પૂજા કરી અને પોતાની સંપત્તિ બમણી કરવા માટે જોરદાર માંગણી કરી. પરંતુ શંખ તો સ્થિર જ રહ્યો, કશું જ બમણું થયું નહીં! બીજી બાજુ, ભોળા મિત્રને તેનો મૂળ શંખ પાછો મળી ગયો હતો. જ્યારે તેણે તેની પૂજા કરી, ત્યારે ફરી પાછો રોજનો સોનાનો સિક્કો મળવા લાગ્યો.
લોભી મિત્ર હતાશ થઈને રોઇ પડ્યો અને ગુસ્સામાં તે શંખને ‘લપોડ શંખ’ (ઠગ શંખ) કહીને જમીન પર પછાડી દીધો.
